Isang digmaan ang lansangan,
Ngiti ng hari ang hudyat ng dusa,
Isang utos—buhay nawala.
Masaya bang paglaruan sila?
Para bang piyesa—hawak mo ang tadhana
Sa kapangyarihan mong nanalaytay
Tao’y nagmistulang manikang taga sunod
Kaya’t kanilang lupa mismo ay napupuno ng bungo
Hanggat bawat sigaw ay maging awit ng pagsuko
Ikaw na haring bakal ang kamay,
Sa huli, anino mo’y takot ang taglay.
Suot ay ginintuang korona
Na sa gabi’y isang talang kay kinang
Nakapanlilinlang, dahil sa dilim
May nakaambang…
Bang!
Hanggang sa may batang sumigaw,
“Teka po, may exam ako bukas!”
Ngumisi ka lamang sa harap nila!
Ama’t anak, hindi nagtagpo,
Ang yakap na pabaon, sa hukay dinala ito.
Ina’y lumuhod, rosaryo’y bitbit,
Ngunit ang langit, nanatiling pikit.
Sa anim na taon ng dilim.
Kumitil ng libo, kaligtasan ang palusot.
Kaligtasan , para kanino?
Kung batas mo’y gatilyo mismo?
Ngunit ngayon, hari, sino ka?
Wala nang korona, wala nang trono.
Hindi ka hari, lalong hindi diyos.
Ang batas na minsang ginamit sa kapritso,
Ngayon ang siyang hahatol sa’yo
At sa huling galaw ng laro,
Ang hari ay naipit—wala nang liko.
Walang lusot. Walang lusaw
Sa pagtatapos ng laban,
si katarungan ay bumulong:
Masaya ba? Masaya pa ba?
