Unti-unti akong lumapit
At nagsimula ng orasyon
Nagtirik ng puting kandilang
Mauupos ng panahon
Hinigpitan ko ang pagkapit
Sa kamay ng mga dibuho
Tanda ng pananampalataya
Na nag-ugat pa sa mga ninuno
Taimtim ang ginagawa kong pagdarasal
Sambit sambit ang libo-libong mga hiling
Umaasa sa isang himala
Na hindi naman tiyak kung darating
Lumuluha nang nakatungo
Mga mata’y nagmamakaawa,
“Kung totoo ka, Oh Diyos ko!
Iparamdam mo ang pag-alaga.”
Sa malakas na sampal ng hangin
Balahibo sa katawan ay nagsitaas
Tila yakap ang bumalot sa’kin
At nag-iba ang pakiramdam
Umaagos na luha ay napawi
Na parang nabawi ang aking sakit
Kaya sa loob ng simbahan
Sobrang lakas kong isinambit
“Totoo Siya! Totoo Siya!”
Napalingon ang mga tao
Baliw na ang tingin nila sa akin
Pero hindi ko na pinansin ito
Ang mahalaga
Sa aking paniniwala
Totoo Ka!
Totoo Ka!
Litrato ni: Yestin Kim Roxas
